“พวกนั้นเขาขาแรง เรามันขาอ่อน”
ช่วงเดือนแรกของการปั่นจักรยาน รู้สึกจะปั่นได้ช้ามาก ๆ ยิ่งอาทิตย์แรกด้วยซ้ำ ปั่นได้แค่ 18 km/h เอง ทีแรกคิดว่าคงเร็วได้ไม่เท่าไรหรอก แต่ขณะขี่อยู่นั้น ก็ถูกคุณลุงอายุประมาณ 40-50 แต่งตัวนักกีฬาปั่นจักรยานแม่บ้านมีผ้าโพกหัว ขี่แซงไปหน้าตาเฉย พยายามไล่กวดเท่าไรก็ไม่ทัน เฮ้อ ทำใจ พวกนั้นเขาขาแรง เรามันขาอ่อน ขนาดที่ว่าอุปกรณ์ของเราดีกว่าเขามากนะ ยังตามไม่ทันสุดยอดจริง ๆ นับถือ ผมก็เกิดแรงฮึดขึ้นมาวันต่อมาจึงปั่นมากขึ้นทีแรกก็วันละ 10 กิโลมั่ง 15 มั่ง ในที่สุดก็เพิ่มเป็น 20 แล้วก็ยังตะลุยไปพิชิตดอยสุเทพอีก เพื่อเรียกกำลังขาเผื่อว่าเราจะปั่นได้เท่า ๆ พวกขาแรงมั่ง ขึ้นดอยสุเทพ นี่เป็นภาระกิจสุดหินเลย ทำความเร็วได้แค่ 5 km/h ในช่วงที่ชัน เหนื่อยจนแทบขาดใจ แต่ก็ทน ๆ ปั่น พวกที่แซงเราไปก่อนหน้าขี่กลับลงดอย โบกมือให้เป็นแถว ไอ่เราจะยกมือโบกทักทายมั่ง ยังไม่มีแรง ได้แต่ผงกหัว จะพูดคำว่าสวัสดียังพูดไม่ได้ เหนื่อยจริง ๆ แต่ตอนขาลงจากดอยนี่ความรู้สึกสุดยอด ลากยาวมาตลอด ลมตีหน้า เย็นสบาย นี่แหละหนาที่ผู้รู้บางคนท่านบอกว่า ก่อนจะขึ้นสวรรค์ต้องหัดลงนรกซะก่อน พอลงมาถึงข้างล่าง ดีใจมากที่เราพิชิตดอยสุเทพ ไ้ด้แล้ว หวังว่าจะพิชิต อินทนนท์ ได้ในวันหลังเมื่อโอกาสมาถึง รอหน่อยนะอินทนนท์จ๋า ขาแรงกำลังไปเยี่ยม
